Mantikora


Styl: Silny
Odporności: Ból, Powalenie, Oślepienie, Ogłuszenie
Podatności: Krwawienie, Podpalenie
Taktyka: Mantikorę najłatwiej jest pokonać w otwartej walce. Należy uważać na jej ogon zakończony jadowitym kolcem.

Mantikora jest to stwór mający ciało lwa, głowę człowieka, skrzydła orle zaś ogon skorpiona. Paszcza uzbrojona jest w trzy rzędy ostrych jak brzytwa zębów. Ogon zakończony jest kolcem, w którym mantikora ma jad śmiertelnie trujący. Napada na ludzi z zasadzki i pożera w całości, dlatego polując na to rzadkie stworzenie należy, jak przy bazyliszku i kuroliszku, pamiętać o pilnowaniu tyłów. Podczas walki należy głównie uważać na ogon i łapy bestii. Wiadomym jest również, że mantikory są bardzo zajadłe i nawet ranione śmiertelnie są w stanie jeszcze przez kilkanaście minut walczyć. Jest prawie pewne, że mantikory najłatwiej spotkać w jaskiniach i dolinach pustyni Korath.

Fajna 8) , ale jak ta książka nazywa się dokładnie? Tzn. chodzi mi o tytuł. Bo chyba nie "Imć Sapkowski i jego kompendium o świecie fantasy"

Andrzej Sapkowski, "Rękopis znaleziony w smoczej jaskini. Kompendium wiedzy o literaturze fantasy." Warszawa 2005. Wydawnictwo superNOWA.

Dzięki, na pewno się przyda, ale wracajmy już do tematu. Przygotowuję kolejnego potwora :twisted: .

PS. Czy nie łamię praw autorskich zamieszczają tutaj obrazki innych osób?

Nie, jeśli podasz, kto jest autorem. (Tak mówi moja żona)
Jeśli nie ma autora i obrazki dają się sciągnąć bez blokady tzn. że jest to tzw. Freeware.

NIEUMAR£Y
Styl Szybki
Odporności Wszelkie znaki,trucizny,krwawienie,podpalenie
Podatności Srebro,
Taktyka Musimy uodpornić sie na ogłuszenie i podpalenie reszta pujdzie łatwo ponieważ w walce 1 na 1 jest złaby

Liche - najgroźniejsze nieumarłe stwory jakie posługują się magią, ale najpierw opowiem jak powstały Liche. Dawno temu Magowie szukali sposobu na nieśmiertelność. Po co komu była wiedza, skoro mag i tak w końcu odchodzi z tego świata? Więc kilku magów opracowało rytuał przemiany w Licha Przemieniając się w Licha mag zyskiwał niewyobrażalną wiedzę lecz płacił straszliwą cenę - był szkieletem ze zwisającymi resztkami mięsa. Liche nie interesują się śmiertelnikami lecz poddają się zgłębianiu swej wiedzy, mając zaledwie kilka swoich strasznych, rozkładających i podśmierdujących sług.
Liche nigdy nie przyłączają się do nekromantów.

Styl Szybki
Odporności trucizny
Podatności krwawienie,podpalenie
Taktyka Wystarczy grom ponieważ ten stwór jest nadzwyczaj wytrzymały



Na pewno każdy z was słyszał o pięknych, śnieżnobiałych koniach obdarzonych ponoć niemal ludzkim rozumem i niebotyczną szybkością. Są to rzeczywiście istoty niezwykłe, godne dokładniejszej uwagi.
Jednorożca nie sposób pomylić z żadnym innym zwierzęciem: ma budowę osła (a dokładniej dzikiego osła indyjskiego), wielkość konia, błękitne oczy, kozią brodę, a z środka czoła wyrasta mu długi na mniej więcej łokieć srebrny bądź biały róg. Jednorożec jest symbolem odwagi i szlachetności, męskiej aktywności, cnoty, pokoju, czystości, łagodności, ale też samotności, życia zakonnego i śmierci. £ączono go z boginiami Księżyca. Jest faktem powszechnie znanym, że sama Artemida miała rydwan zaprzężony w osiem jednorożców.
Stworzenie to jest niedoścignione w biegu, a przy tym bardzo trudne do pokonania. Kopytami może rozciąć słoniowi brzuch, róg nie jest ani trochę mniej groźny. Z tych to powodów, aby je upolować, zastawia się pułapki. Jednorożec nie oprze się urokowi pięknej dziewczyny (zwłaszcza dziewicy) i gdy takąż ujrzy, położy jej bez wątpienia głowę na łonie. Wtedy można go łatwiej schwytać bądź zabić (dla cennego rogu). Pierwszy opis tego konia, autorstwa Ktezjasza, pojawił się już na przełomie IV-V w. p.n.e. Później był wielokrotnie zmieniany  na przykład Pliniusz nazwał go indyjskim wołem o głowie jelenia, ogonie lwa oraz stopach słonia.
Sam róg stworzenia posiada różne niespotykane cechy. Wygląda dość niezwykle: jest spiralnie skręcony, jak u narwala, biały, a na spiczastym końcu zdarza się punkt wiśniowej czerwieni. Nic dziwnego, że zwierzę bezlitośnie tępiono. Róg bowiem, po zanurzeniu w płynie, łagodzi działanie większości trucizn i jednocześnie jest odtrutką na nie. Jego prawdziwość sprawdzano w następujący sposób. Kreślono nim okrąg wokół skorpiona czy pająka, a jeśli zwierzę nie mogło się z niego wydostać, znaczyło to, iż jest autentyczny.
Wiara w istnienie jednorożców obejmuje cały świat. Trwała niezłomnie wśród narodów od najdawniejszych czasów, aż po koniec XIX wieku. Pobiła tym samym wszystkie rekordy: przetrwała dłużej niż wiara w istnienie dowolnego innego fantastycznego zwierzęcia. Jego obrazy znajdujemy w świątyniach buddyjskich, jak i religii chrześcijańskiej, gdzie symbolizował Chrystusa i zwykle był przedstawiany wraz z Maryją. Na Wschodzie i Zachodzie, w Chinach, Mongolii, imperium tatarskim, Persji, w Karpatach, Babilonie, Asyrii, Chaldei, Elamie, Ziemi Świętej, Egipcie, Afryce, Polsce, Skandynawii, na Florydzie i na granicy kanadyjskiej  i nie tylko  wszędzie tam donoszono o istnieniu rogatych koni. Więc jak w nie nie wierzyć?
Oczywiście mówi się, iż znajdowane rogi były niczym innym jak rogami narwali, na co by wskazywała ich budowa

Chernabog
Demon
Styl Silny
Odporności stal.ogłuszenie
Podatności srebro.światło
Taktyka Przyda sie Zamieć ponieważ atakuje on szybko i mocno
na Prusach i w Kraju Niemych zwany też Zernebock, jest to stwór wielki i w wielkości i w okrucieństwie, jakie innym czyni. Władcą jest Czernobog Nawii, Piekieł Królestwa, co na wewnętrznej stronie świata się znajduje. Pałac ma wielki, czterowieżowy, a służby wszelakiej w bród. Sam w sobie wygląda Chernabog z grubsza jak człek, jeno skórę czarną ma i wielki jest jak pięciu chłopa, jeden na drugim postawionych. Małżonką Czernoboga jest Mara, na Rusi zwana takoż Morą, a w kraju Polan  Marzanną. Widmowa to pani, a straszna. Na ziem często wychodzi i we mgle o poranku przesiaduje, ludzi podgląda, a który ją zobaczy, ten już zgubiony. Ma Zernebock armię wielką, liczną jak gwiazdy na niebie i ziarna piasku na drodze. Pełno w niej dusz ludzi złych i podłych, aleć są też i bestyje mroku i cienia: wilkołaki, wilkołkami zwane, wiedźmy zielone na gębie, czarne wołchwy i inne wszelakie plugastwo, co w cieniu się zrodziło.

Biały Wilk, jakbyś mógł, nie pisz o Prusach i tym podobnych, a np. o Nilfgaardzie lub Ebbing, ogólnie o nazwach i miejscach ze świata Sapkowskiego. Jednorożce istnieję w innym świecie, możesz też wspomnieć o ich umiejętności podróży w czasie itp. Sądzę, że to bardziej urealistyczni ten bestiariusz i będzie on bardziej klimatyczny. W końcu obracamy się w świecie Sapka a nie w realnym świecie.

Jednorożec? Pomijam, że w tym świecie nie ma już chyba żadnego, ale na nie nie polujemy. I nie przesadzaj z tymi potworami, jest już ich sporo.

Harpia


Styl : Szybki, Grupowy
Odporności: Stal, Zatrucie, Krwawienie
Podatności Srebro, Powalenie, Ogłuszenie,
Taktyka: Harpie najczęściej atakują w grupie, więc przyda się Jaskółka, Wilk i srebrne ostrze oraz olej przeciw ornitoreptylom

Harpia jest to stwór, połowę ciała mający kobiety a połowę ptaka. Filozof Sydion z Caravisty nazywa w swym poemacie harpie "pięknowłosymi" istotami i nie bez kozery, bowiem stworzenia te są naprawdę przepiękne. Jednak, niech Was to nie zmyli, wojownicy, gdyż harpie potrafią być bardzo groźne. Żyją w stadach, jak ptaki i jak ptaki, wiją sobie gniazda. Mają doskonały słuch, a ich śpiew zwodził już nie jednego mężnego rycerza. Są w tym podobne do swych morskich kuzynek, Syren. O ile jednak z tymi ostatnimi można się jeszcze dogadać, jak to było w przypadku słynnej syreny Sh'eenaz i księcia Aglovala, o tyle z harpiami nie pogadasz. Nie są agresywne, ale raz sprowokowane nie popuszczą póki sprawca nie zostanie rozerwany na strzępy. Można je spotkać w puszczach i górach, a także przy ruinach, gdzie mają schronienie przed deszczem. Ostatni przypadek, gdy widziano Harpię miał miejsce w Assengardzie, blisko 3 lata temu.

A gdyby tak zamiast wymyslać nowe potwory (których faktycznie mamy już sporo) poszukać gdzieś coś na temat stworów, które Sapkowski wymienia w swoich ksiązkach, ale nie pojawiły się one póki co w grze? Mantikorę już mamy, ale było jeszcze coś takiego jak np. leszy, bobołak czy żagnica...

czajnik napisał(a):Grom

Pozwolę się nie zgodzić. Jeśli atakują w grupie, to powinien być brany Wilk, a nie Grom, który przecież zmniejsza zdolność uników, co w walce z harpiami jest raczej złe.

pablo napisał(a):A gdyby tak zamiast wymyslać nowe potwory (których faktycznie mamy już sporo) poszukać gdzieś coś na temat stworów, które Sapkowski wymienia w swoich ksiązkach, ale nie pojawiły się one póki co w grze?

W grze słyszałem o potworze, którego nie ma w bestiariuszu. Przygotuję takiego.

Był w książce potwór, nieznany, który mógł zmieniać kształty. Jeśli mógłbyś przygotować coś o nim.