W świecie projektowania gier mechaniki walki z przeciwnikami polegającymi na innych zmysłach niż wzrok często budzą ogromne zainteresowanie. Choć temat niewidomych przeciwników bezpośrednio dotyczy innych serii, inspiruje on do ciekawego pytania: jak taka koncepcja mogłaby sprawdzić się w uniwersum Wiedźmina? Świat stworzony przez Andrzeja Sapkowskiego, a rozwinięty przez CD Projekt RED, jest pełen potworów o unikalnych zdolnościach i słabościach. Mechanika oparta na walce z istotami polegającymi na słuchu lub węchu mogłaby być naturalnym rozwinięciem tego bogatego bestiariusza.
Bestiarium Sapkowskiego a nietypowe słabości potworów
W książkach Sapkowskiego oraz grach z serii „Wiedźmin” kluczową rolę odgrywa wiedza o potworach. Geralt z Rivii, zanim przystąpi do walki, często studiuje bestiariusze, przygotowuje odpowiednie oleje i eliksiry. To nie jest świat, w którym każdą walkę wygrywa się czystą siłą. Przeciwnie – taktyka i wykorzystanie słabości są fundamentem.
Istnieją już stworzenia, które w pewnym stopniu bazują na zmysłach innych niż wzrok. Wampiry wyższego rzędu, jak katakan, polegają na nadludzkiej szybkości, sile i echolokacji. Koncept całkowicie niewidomego, ale za to niezwykle wyczulonego na dźwięki potwora, który przemierza lochy lub gęste lasy, doskonale wpisałby się w ten schemat. Walka z nim wymagałaby absolutnej ciszy – rezygnacji z ciężkich pancerzy na rzecz lżejszych, unikania rozbijania butelek czy potykania się o kości.
Możliwości gameplayowe w potencjalnej nowej części
Gdy myślimy o przyszłości serii, choćby w kontekście zapowiedzianego już projektu „Polaris” (początku nowej trylogii), nowe mechaniki walki są niemal pewne. CD Projekt RED zawsze starało się urozmaicać rozgrywkę, wprowadzając różne typy przeciwników wymagających odmiennego podejścia. Walka z niewidomym potworem mogłaby być świetnym przykładem takiej innowacji.
Wyobraźmy sobie misję, w której Geralt (lub nowy protagonista) musi przemierzać jaskinie zamieszkane przez takie stworzenia. Gracz musiałby zarządzać poziomem hałasu generowanego przez ruch – skradać się, powolne omijać rozsypane przedmioty czy celowo rzucać kamieniami w oddali, by odciągnąć uwagę potwora. Użycie Znaków, takich jak Aard czy Igni, wywoływałoby oczywiście głośny wybuch, natychmiast przyciągając uwagę całej hordy. Taka mechanika wymusiłaby zupełnie nowy, bardziej refleksyjny styl gry oparty na planowaniu, przypominający nieco łowy na gryfa czy leszego, ale wyniesiony na jeszcze wyższy poziom immersji.
Inspiracje kinematograficzne i serialowe
Serial „Wiedźmin” Netflixa, pomimo swoich odejść od materiału źródłowego, również eksploruje temat potworów o nietypowych zdolnościach. Wprowadzenie stworzenia, którego nie da się pokonać w klasycznej walce, a które wymaga podstępu i wykorzystania środowiska, mogłoby być znakomitym elementem fabuły zarówno w grze, jak i w produkcji live-action. Taki wątek podkreślałby mądrość i przebiegłość wiedźmina, pokazując, że jego największą bronią jest często intelekt, a nie miecz.
Co ciekawe, sam Sapkowski w swoich opowiadaniach nieraz podkreślał, że prawdziwe potwory często kryją się w ciemnościach – zarówno dosłownych, jak i metaforycznych. Niewidomy przeciwnik, którego można pokonać tylko w absolutnej ciszy, stałby się doskonałym ucieleśnieniem tej metafory – walki z lękiem przed nieznanym i z własną nieostrożnością.
Podsumowanie
Chociaż mechanika „niewidomych przeciwników” jest obecnie omawiana w kontekście innych tytułów, jej potencjał w uniwersum Wiedźmina jest ogromny. Wpisuje się w filozofię sagi, w której przygotowanie i wiedza znaczą więcej niż czysta siła mięśni. Dla CD Projekt RED mogłaby to być okazja do stworzenia niezapomnianych, mrocznych sekwencji pełnych napięcia, które gracze pamiętaliby długo po ukończeniu gry.
W świecie, gdzie każdy potwór ma swoją historię i słabość, istota polegająca na słuchu czeka tylko na to, by zostać opisana w bestiariuszu i rzucić wyzwanie kolejnemu wiedźmińskiemu bohaterowi. Byłaby to nie tylko nowa taktyka walki, ale też hołd złożony głębi i pomysłowości świata, który pokochaliśmy.