Czy można opowiedzieć epicką sagę o wiedźminie Geralcie, przeciągając palcem po ekranie w lewo lub w prawo? Studio Nerial, twórcy kultowej serii Reigns, postanowiło sprawdzić to w Reigns: The Witcher. Ta hybryda karcianej gry narracyjnej i lekkiego roguelike’a wyszła 25 lutego 2026 roku, witając graczy nietypową wizją świata spod znaku wilka. Redakcja PC Gamer określiła ją mianem „przyjemnej rozrywki na chwilę dla fanów Wiedźmina, którzy nie uważają, że każda gra z tej marki musi być wielką RPG-ą”. Przyjrzyjmy się, co stoi za tą oceną.
Ballada Dandyliona, czyli o co tu właściwie chodzi
Koncept jest prosty i znany z poprzednich odsłon Reigns. Wcielamy się nie w „prawdziwego” Geralta, a w jego wersje istniejące w balladach opowiadanych przez Dandyliona. To kluczowe założenie tłumaczy absurdalny, prześmiewczy ton wielu przygód. Jak zauważa recenzent Jody Macgregor, bard zdaje się spędzać mnóstwo czasu na wyobrażaniu sobie coraz to nowych, barwnych sposobów na śmierć białowłosego. Wie też dziwnie wiele o jego życiu intymnym.
Każda rozgrywka to jedna taka ballada. Na ekranie pojawiają się karty z sytuacjami i binarnymi wyborami. Przeciągnięcie palcem (lub kliknięcie myszką) w prawo oznacza „tak”, w lewo – „nie”. Każda decyzja wpływa na cztery kluczowe statystyki, w tym przywiązanie do Wiedźmińskiej Ścieżki. Sednem gry jest utrzymanie ich wszystkich w ryzach, bo przechylenie którejkolwiek ze skrajności prowadzi do… szybkiego i zwykle komicznego zgonu.
I tu pojawia się pierwsza warstwa geniuszu tego połączenia uniwersów. Mechanika balansowania między frakcjami idealnie oddaje polityczne zawieruchy i moralne dylematy znane z sagi Sapkowskiego. Geralt zawsze stara się zachować neutralność, a świat zawsze chce go do czegoś wykorzystać. Gra to świetnie modeluje.
Mechanika: od swipowania do Tetrisa z bazyliszkiem
Podstawowa pętla rozgrywki jest prosta i wciągająca na krótkie sesje. Jedna „ballada” trwa często kilka minut, co czyni ją idealną grą „na szybką przekąskę” – w autobusie, w kolejce, na przerwie. Po każdej śmierci zaczynamy od nowa, ale odblokowujemy nowe karty, postacie, zakończenia i „Inspiracje”, które są celami na kolejne runy (np. „wygraj trzy pojedynki” lub „bądź miły dla Płotki”).
Gdy uda nam się utrzymać Ścieżkę Wiedźmina na wysokim poziomie, zamiast kolejnej decyzji trafiamy na minigrę walki. To zaskakująco angażujący hybrydowy układ. Geralt porusza się po siatce 5×6, unikając spadających z góry ataków potworów i zbierając symbole mieczy (atak) oraz znaków (specjalne moce). Każdy typ potwora ma unikalny efekt: Bruxa spowalnia ruch, Mantikora zatruwa, a niektóre blokują całe kolumny ognistym oddechem. Można też włączyć walkę automatyczną, by skupić się na narracji.
Recenzja PC Gamer zwraca uwagę, że ten system lepiej sprawdza się na kontrolerze lub ekranie dotykowym niż z myszką. Nic dziwnego, że gra otrzymała certyfikat „Verified” na Steam Decku – to jej naturalne środowisko. Na PC bez gamepada może być trochę mniej intuicyjnie.
Siły i słabości: urok powtarzalności i ból grindu
Gdzie Reigns: The Witcher błyszczy? W humorze, absurdalnych śmierciach i wiernym, choć prześmiewczym, oddaniu klimatu uniwersum. Odniesienia do gier CD Projekt Red, książek, a nawet pomniejszych questów (jak „seromanta” z Wiedźmina 3) są rozsypane hojnie i sprawią fanom dużą frajdę. Krótkie sesje są satysfakcjonujące, a system „Inspiracji” zachęca do próbowania różnych ścieżek.
Jednak po dłuższej grze pojawiają się mankamenty. Głównym jest powtarzalność i poczucie grindu. Aby odkryć wszystkie sekrety, ukryte zakończenia i wypełnić kolekcję, trzeba wielokrotnie przerabiać podobne sekwencje kart. To dość kuriozalne połączenie – gra idealna na krótkie sesje, która wymaga długich godzin powtórzeń, by poznać jej pełnię.
Poza tym, choć klimat Wiedźmina jest oddany, to nie ma tu miejsca na głębię RPG, budowanie postaci czy rozbudowaną fabułę. To czysta, lekka zabawka narracyjna. Dla gracza oczekującego kolejnego Wiedźmina 3 będzie to rozczarowanie. Dla kogoś, kto chce przy kawie pokierować Geraltem przez kilka zabawnych, nietypowych przygód – trafiony pomysł.
Werdykt: Dla kogo jest ta ballada?
- Reigns: The Witcher nie pretenduje do miana przełomowej czy ambitnej gry. Jak podsumowuje PC Gamer, jest to „przyjemna rozrywka dla osób, które lubią uniwersum Wiedźmina na tyle, by łapać nawiązania, ale nie są przywiązane do idei, że każda gra z tej marki musi być wielkim RPG”.
To uczciwa i trafna ocena. Gra wykonuje solidną robotę, adaptując sprawdzoną formułę Reigns na grunt mrocznego fantasy. Jest zabawna, wciągająca na krótkie sesje i idealnie nadaje się na urządzenia przenośne. Jednocześnie męczy powtarzalnością i nie wykorzystuje potencjału uniwersum w pełni.
Jeśli więc szukasz lekkiej, niestandardowej odsłony przygód Geralta, którą możesz uprawiać w podróży, by odreagować po ciężkim dniu – Reigns: The Witcher będzie strzałem w dziesiątkę. Jeśli jednak oczekujesz głębokiej fabuły, moralnych rozterek na miarę Wiedźmina 3 czy rozbudowanego systemu walki – lepiej od razu odpalić nowy game+ u CD Projekt Red. Ta ballada Dandyliona jest zbyt krótka i zbyt żartobliwa, by zaspokoić głód prawdziwej wiedźmińskiej epopei. Ale jako przerywnik – sprawdza się wyśmienicie.