Niezależne studia często szukają sposobu na odświeżenie znanych gatunków, a Esoteric Ebb jest przykładem gry, która łączy klasyczne rozwiązania z nowym podejściem do opowiadania historii. Produkcja ta czerpie z tradycji gier CRPG, stawiając na taktykę oraz narrację opartą na statystykach postaci.
Gra autorstwa Christoffera Bodegårda, wydana przez Raw Fury, zadebiutowała na początku marca. Twórcy połączyli w niej mechaniki znane z kultowych tytułów, zachowując przy tym własną stylistykę.
Świat Norvik i klimat arcanepunku
Akcja toczy się w Norvik – krainie łączącej elementy fantasy z zaawansowaną cywilizacją. Autorzy określają ten styl jako „post-Arcanepunk weird fantasy”. Fabuła skupia się na politycznej intrydze i śledztwie w sprawie eksplozji w herbaciarni. Gracz kieruje poczynaniami Kleryka, rządowego agenta od spraw ezoterycznych, któremu towarzyszy goblin.
Świat gry reaguje na działania gracza, a eksploracja obejmuje zarówno miasto, jak i podziemia zwane The City Below. Rozmowy z postaciami mają realny wpływ na przebieg historii, która oferuje wiele rozgałęzień fabularnych.
Mechanika oparta na wyborach i statystykach
System rozgrywki łączy dwa podejścia. Walka odbywa się w trybie turowym i bazuje na zmodyfikowanych zasadach Dungeons & Dragons 5. edycji, co wiąże się z rzutami kośćmi i zarządzaniem statystykami.
Kluczowym elementem jest jednak rola sześciu głównych cech bohatera. Nie są one tylko parametrami bojowymi – każda z nich posiada własny „głos” i bierze udział w wewnętrznym monologu postaci. Wpływa to na dostępne kwestie dialogowe oraz sposób, w jaki bohater postrzega otoczenie. Rozwiązanie to przypomina system znany z Disco Elysium, co zwiększa głębię rozmów i podejmowanych decyzji. Wybór klasy i pochodzenia dodatkowo zmienia dostępne ścieżki, co zachęca do wielokrotnego przechodzenia gry.
Przyjęcie przez graczy
Esoteric Ebb zebrało bardzo dobre opinie. Na platformie Steam 97% recenzji użytkowników jest pozytywnych, a gra utrzymuje się wysoko w rankingach sprzedaży. Wyniki te potwierdzają, że gracze wciąż poszukują tytułów stawiających na rozbudowaną fabułę i realny wpływ na przebieg zdarzeń.
Sukces produkcji pokazuje, że mniejsze studia potrafią skutecznie korzystać z dorobku klasyki gatunku, dodając do niej autorskie rozwiązania. Połączenie specyficznego klimatu, taktycznych starć i narracji uzależnionej od cech charakteru postaci okazało się skuteczną formułą.
Podsumowanie
Esoteric Ebb to dopracowany przedstawiciel swojego gatunku. Gra nie próbuje zmieniać fundamentów CRPG, ale sprawnie łączy sprawdzone elementy w jedną całość. Dla osób szukających historii, w której wewnętrzny monolog bohatera i taktyczne podejście do walki grają główną rolę, jest to pozycja warta uwagi. Tytuł ten udowadnia, że klasyczne mechaniki wciąż mogą oferować angażującą rozgrywkę.
Reigns: The Witcher to najnowsze, zaskakujące połączenie dwóch światów: minimalistycznej, opartej na przesuwaniu kart mechaniki z serii Reigns oraz mrocznego, pełnego politycznych niuansów uniwersum Wiedźmina. Gra, wydana przez Devolver Digital 25 lutego 2026 roku, przenosi nas do karczmy, gdzie to sam Jaskier snuje opowieści o przygodach – a raczej licznych śmierciach – białowłosego zabójcy potworów. Jak wypada ta niecodzienna adaptacja? Okazuje się, że odpowiedź w dużej mierze zależy od tego, czego się po niej spodziewamy.
Ballada O Przebieranym Geralcie
Główną osią rozgrywki jest mechanika dobrze znana graczom Reigns czy… użytkownikom aplikacji randkowych. Na ekranie pojawia się karta z sytuacją, decyzją lub postacią, a my przesuwamy ją w lewo lub w prawo, dokonując wyboru. Każda decyzja wpływa na cztery kluczowe paski reputacji Geralta: opinię ludzi, nieludzi, magów oraz przywiązanie do Wiedźmińskiej Ścieżki.
Balansowanie tymi wskaźnikami to sedno zabawy. Pomóc halflingowi kucharzowi, kradnąc ser tyromantce? Zyskujemy przychylność nieludzi, ale tracimy punkty u magów. Odrzucić prośbę arystokraty o zburzenie wieży czarodzieja? Zadowalamy gildię, ale wściekamy lud. Gra nieustannie rzuca nam takie dylematy, świetnie oddając polityczną zawieruchę, w której zawsze wikłał się Geralt. Jak zauważa PC Gamer, większość prób kończy się dla wiedźmina tragicznie – często na szubienicy za zbytnie fraternizowanie się z Scoia'tael.
Narratorem całej tej historii jest Jaskier, co tłumaczy lekko przerysowany, momentami absurdalnie zabawny ton opowieści. To przez jego poetycką licencję Geralt może skończyć jako piekarz, sędzia konkursów piwnych albo ofiara wampirzego uścisku. Śmierć nie jest tu końcem, a jedynie przerywnikiem. Po każdej „fallce” zaczynamy nową balladę z trzema losowymi „Inspiracjami” – celami do osiągnięcia podczas runu.
Miecz, Znak, Pac-Man: Nietypowa Walka
Gdy uda nam się utrzymać wskaźnik Ścieżki Wiedźmina na wysokim poziomie, zostajemy wrzuceni do walki z potworem. To element nowy dla serii Reigns i budzący mieszane uczucia. Walka toczy się na siatce, gdzie Geralt może przeskakiwać między kolumnami, aby unikać spadających ataków przeciwnika i zbierać ikony mieczy oraz znaków.
Mechanika jest prosta, ale potrafi zaskoczyć. Bruxa może spowolnić nasz ruch, mantikora zatruć, a niektóre bestie blokują całe kolumny ogniem lub sonicznym atakiem. Użycie znaku Igni spala kilka ataków wroga, a Quen daje chwilową osłonę. PC Gamer zwraca uwagę, że ten system znacznie lepiej sprawdza się na kontrolerze lub ekranie dotykowym niż przy użyciu myszki. Nic dziwnego, że gra nosi pieczątkę Steam Deck Verified – to wręcz idealny tytuł na krótkie sesje w podróży.
Problem polega na pewnej powtarzalności i uczuciu „nieporadności”, które towarzyszy początkowej fazie nauki. Choć z czasem odblokowujemy ulepszenia, które automatyzują niektóre akcje lub dodają nowe możliwości, pierwsze potyczki mogą wydawać się mało satysfakcjonujące.
Siła Humoru i Słabość Powtórzeń
Gdzie Reigns: The Witcher błyszczy, to w warstwie narracyjnej i humorystycznej. Gra jest kopalnią fanowskich odniesień, od drugoplanowych postaci po marginalne zadania z „Wiedźmina 3: Dziki Gon” (jak wspomniana w recenzji PC Gamera tyromantka). Dialogi są świetnie napisane, a Jaskier jako narrator pozwala na luz i absurd niedopuszczalny w głównej trylogii.
Między balladami trafiamy czasem na minigrę, w której musimy pomóc Jaskrowi ułożyć pieśń z kart inspiracji i konkretnych rodzajów zgonów, które odblokowaliśmy. To miła odmiana i dowód na kreatywność twórców.
Niestety, jak zauważa wielu krytyków, w tym autor recenzji dla PC Gamera, po kilkunastu runach zaczyna doskwierać powtarzalność. Nowe karty i inspiracje odblokowują się wolno, a niektóre z nich wymagają wykonania bardzo specyficznych, nieoczywistych sekwencji wyborów. To rodzi frustrację, gdy po serii krótkich, mało różnorodnych prób ginie się przez niejasno opisany wybór. Gra, która świetnie sprawdza się jako „przekąska”, nagle żąda wielogodzinnego eksperymentowania, by odblokować sekretne zakończenia. Ta rozbieżność między casualową formą a hardcorowym completionizmem jest wyraźnie odczuwalna.
Dla Kogo Jest Ta Ballada?
Podsumowując, Reigns: The Witcher to tytuł o bardzo określonej publiczności.
Spodoba się fanom Wiedźmina, którzy: Cenią sobie humor i lubią eksplorować mniej poważne oblicze uniwersum Sapkowskiego. Chcą szybkiej, „przekąskowej” rozrywki na Steam Decku lub laptopie z kontrolerem. Doceniają dopracowane nawiązania do lore – zarówno książek, jak i gier CD Projekt Red.Może rozczarować graczy, którzy: Spodziewają się głębokiej gry RPG z rozbudowaną fabułą i konsekwencjami wyborów. Nie mają cierpliwości do powtarzalnych runów w stylu roguelike.
Wolą tradycyjne, bardziej wciągające przygody Geralta.
Werdykt
Reigns: The Witcher to udana, choć niszowa, eksperymentalna hybryda. Nerial skutecznie przelało ducha wiedźmińskiego świata na prostą, opartą na kartach mechanikę, tworząc grę idealną do zabicia czasu w autobusie czy kolejce. Jest świetnie napisana, pełna serdecznego żartu i inteligentnych odniesień. Jednocześnie boryka się z typowymi dla serii problemami: powtarzalnością i systemem odblokowywania tajemnic, który wydaje się sprzeczny z jej casualową naturą.
Jak celnie ujął to PC Gamer: to „casualowa rozrywka dla osób, które lubią Wiedźmina na tyle, by złapać odniesienia, ale nie są przywiązane do idei, że każda gra z tej marki musi być wielkim RPG”. Jeśli podejdziemy do niej z takim właśnie nastawieniem, czeka nas kilka przyjemnych wieczorów w towarzystwie przesadzającego bajarza i jego nieco niezręcznie interpretowanych przygód białowłosego wiedźmina. Jeśli jednak oczekujemy kolejnego „Dzikiego Gonu”, lepiej od razu sięgnąć po Griffina.
