Autor: Sebastian

Jak jedno zakończenie zmieniło przyszłość Wiedźmina: Historia kontrowersyjnej decyzji sprzed lat

Artur Ganszyniec, scenarzysta oryginalnego Wiedźmina z 2007 roku, przez lata był uważany za jednego z ojców sukcesu tej serii. Podczas jednej z niedawnych, długich sesji z grą, zdradził szczere wspomnienie. Ostatnie minuty gry, które zdefiniowały kierunek całej sekweli, nazwał „pomyłką”. Pomyłką, na którą on i jego zespół pisarzy nie mieli żadnego wpływu.

To właśnie ta niezaplanowana przez twórców historii scena, w której Geralt przyjmuje zapłatę od króla Foltesta w Vizimie, a następnie broni go przed zamachowcem-wiedźminem, na lata zdeterminowała losy serii. Zamiast otwartego zakończenia, o którym marzyli scenarzyści, gra otrzymała mocno kierunkową sekwencję, która skutecznie „wypchnęła” Wiedźmina 2 w świat politycznych intryg i królobójstwa.

Otwarte pytanie zamknięte decyzją zarządu

Jak wspomina Ganszyniec w swoim komentarzu, zespół pisarzy chciał zakończyć grę w sposób refleksyjny i otwarty. Przed finałowym filmem animowanym widzimy serię statycznych ilustracji z narracją Dandeliona, które podsumowują losy Geralta w Vizimie. Punktem kulminacyjnym miało być właśnie to otwarte pytanie: „Co się później stało z wiedźminem?”. Miało to zostawić pole do popisu dla wyobraźni gracza i dać twórcom swobodę w kształtowaniu kolejnych przygód.

Plany te legły w gruzach, gdy w ostatniej fazie produkcji, bez konsultacji z zespołem narracyjnym, zarząd CD Projektu zarządził dodanie dynamicznej, animowanej przerywniki. Scenariusz do niej powstał poza głównym nurtem prac nad historią.

„Ktoś zdecydował, pewnie zarząd, że potrzebujemy animowanego zakończenia gry. Scenariusz do tego… powstał bez faktycznego udziału zespołu od historii. Więc byliśmy, wiecie, nie do końca skupieni na tym. I to był błąd, moim zdaniem” – tłumaczy scenarzysta.

Dlaczego to takie ważne? Skutki dla „Wiedźmina 2”

Ta pozornie drobna ingerencja miała kolosalne konsekwencje. Filmik nie tylko bezpośrednio odpowiadał na pytanie Dandeliona, ale też wiązał ręce twórcom kontynuacji. Wiedźmin 2: Zabójcy Królów musiał bowiem podjąć wątek rozpoczęty w tej sekwencji: zamach na Foltesta i zaangażowanie w niego drugiego wiedźmina.

To właśnie dlatego druga część tak radykalnie odchodzi od bardziej osobistej, monster-huntingowej atmosfery debiutu, stawiając na mroczną polityczną grę o trony. Fabuła skupia się na śledztwie w sprawie królobójstwa, odsuwając na dalszy plan osobistą historię Geralta, jego relacje czy tajemnicę własnego pochodzenia.

Paradoksalnie, ten narzucony zwrot okazał się komercyjnie znakomity. Wiedźmin 2 odniósł wielki sukces sprzedażowy, umacniając pozycję CD Projektu jako giganta branży. Ganszyniec nie kryje jednak, że był to kierunek narzucony odgórnie, a nie organiczna ewolucja pomysłów jego zespołu. Jego zdaniem, to właśnie brak takiego „kagańca” pozwolił później Wiedźminowi 3 na osiągnięcie jeszcze większej swobody i epickiego rozmachu, między innymi poprzez wprowadzenie historii Ciri.

Czy przyszłe projekty naprawią „błąd”?

Wielu fanów zastanawia się, czy przyszłe projekty podejmą tę historyczną kontrowersję. Czy twórcy kiedykolwiek skorygują zakończenie, by lepiej oddać pierwotną, otwartą wizję Ganszyńca i jego zespołu? Sam zainteresowany pozostaje jednak realistą i raczej wątpi, by tak się stało.

„Miejmy nadzieję, że przyszłe gry będą naprawdę dobre” – powiedział, wyrażając ogólny optymizm co do rozwoju serii. Sugeruje to, że sam traktuje ówczesną decyzję jako zamkniętą kartę w historii franczyzy, element jej dziedzictwa, z którym – mimo wszystko – trzeba się pogodzić. To, co zostało uznane za błąd, stało się fundamentem jednej z największych serii RPG wszech czasów.

Podsumowanie

Historia nieznanego szerzej konfliktu wewnątrz CD Projektu Red przy okazji powstawania Wiedźmina to fascyujący przypadek studyjnej polityki i twórczej wizji zderzonej z decyzjami biznesowymi. Pokazuje, jak jedna, pozornie niewielka ingerencja w ostatniej chwili produkcji może zmienić trajektorię całej serii na lata.

Wspomnienia Ganszyńca nie są wyrazem goryczy, a raczej szczerej refleksji nad procesem twórczym. To opowieść o tym, jak wielkie dzieła kultury pop często powstają w wyniku kompromisów, niespodziewanych zwrotów akcji i decyzji podejmowanych poza pokojem pisarzy. I choć Wiedźmin odniósł światowy sukces, to jego pierwsze kroki były naznaczone wyborem, który – jak przyznaje jeden z jego architektów – nie do końca był ich własny.

2026-02-25
Najlepszy Geralt przeszedł Wiedźmina 3, zdobył najlepsze zakończenie, ale quest Krwawego Barona doprowadził go do szału

Głos Geralta z Rivii, słyszany przez setki godzin w trzech głównych grach CD Projekt RED, należy do Douga Cockle'a. Amerykański aktor, który odcisnął niezatarte piętno na postaci, postanowił w końcu usiąść po drugiej stronie ekranu. Okazuje się, że sam przeszedł Wiedźmina 3: Dziki Gon od początku do końca, zdobywając to, co uważa za najlepsze zakończenie. Jego doświadczenia jako gracza są jednak zaskakująco… ludzkie. Szczególnie jedna, kultowa już misja, wprawiła go w prawdziwą irytację.

Głos, który stał się legendą

Zanim przejdziemy do jego przygód w grze, warto przypomnieć, kim jest człowiek stojący za chrapliwym "Hmm" i "Jebać to". Doug Cockle, Amerykanin mieszkający w Wielkiej Brytanii, podkładał głos Geraltowi w całej oryginalnej trylogii: od pierwszej gry z 2007 roku, przez Zabójców Królów, aż po epopeję Dziki Gon z 2015 roku. Swojego bohatera podjął się nawet w filmie animowanym Wiedźmin: Syreny z głębin.

Jego praca została doceniona licznymi nagrodami, w tym NAVGTR za Rolę w Dramacie (Wiedźmin 3, 2016) i Złotym Dżojstikiem za Najlepszy Występ (dodatek Krew i Wino, 2016). Był też nominowany do BAFTA oraz nagród DICE. W krótkim czasie jego głos stał się synonimem białowłosego wiedźmina, definiując postać dla milionów graczy na całym świecie.

Osobiste przejście i "najlepsze" zakończenie

W wywiadzie dla kanału GoatedSynro na YouTube, Cockle zdradził, że udało mu się przejść całą grę jeden raz. "Nie mam dość czasu w życiu, żeby znaleźć wszystkie zakończenia" – przyznał szczerze. Za to za pierwszym razem trafił na finał, który sam chciał osiągnąć.

Nie zaglądał do poradników, nie szukał wszystkich rozwiązań. Po prostu grał, kierując się intuicją i swoim wyczuciem postaci, którą przez tyle lat ożywiał. "Wiedziałem, jakie zakończenie chcę uzyskać. Nie znałem wszystkich, nie wiedziałem dokładnie, co CD Projekt Red dla nas przygotował w zależności od wyborów, ale wiedziałem, że jedną z możliwości jest to, że Geralt skończy z Triss, a Ciri zostanie wiedźminem i wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie. I to właśnie dostałem" – opowiadał.

To właśnie finał, w którym Ciri zostaje wiedźminem, a Geralt wiąże się z Triss Merigold, uznał za swój osobisty, najlepszy. Co ciekawe, wielu fanów zgadza się z tym pierwszym założeniem – los, w którym Ciri przeżywa i podąża śladami przybranego ojca, jest powszechnie uznawany za najbardziej optymistyczny. Gorące debaty toczą się zwykle o wybór partnerki życiowej dla Geralta. I tu Cockle ma bardzo konkretne zdanie.

Ranking romansów: Shani na czele, Yennefer w tyle

Aktor nie ograniczył się tylko do opowieści o zakończeniu. W tym samym wywiadzie ujawnił swój osobisty ranking romansów dostępnych w grze. Wynik może zaskoczyć zagorzałych "Team Yen" i "Team Triss".

Na pierwszym miejscu, ku zdziwieniu wielu, postawił… Shani. Jako powody podał, że była "dobrą zabawą" i jako jedyna naprawdę kochała Geralta, nie oczekując niczego w zamian. Drugie miejsce zajęła Triss Merigold. Cockle przyznał, że preferuje jej rudą czuprynę, a sam związek opisuje jako "przyjaciół z benefitami", który ma w jego odczuciu lżejszą, przyjemniejszą dynamikę.

Dopiero na trzeciej pozycji znalazła się Yennefer z Vengerbergu. Aktor porównał ją stylizując nieco żartobliwie do "zrzędliwej mamy", co jasno wskazuje, którą relację uważa za bardziej męczącą. Na samym końcu listy umieścił Syannę z dodatku Krew i Wino, którą po prostu określił mianem "psychopatki". "Jestem stronniczy wobec rudych" – podsumował ze śmiechem swoje preferencje.

Ulubione lokacje: Skellige i Kaer Morhen

Cockle zrobił też przegląd głównych regionów Wiedźmina 3. Jego niekwestionowanym faworytem zostały surowe wyspy Skellige. Zachwycał się tamtejszą atmosferą, historią Cracha an Craite i ogólnie możliwościami eksploracji. Na drugim miejscu postawił Kaer Morhen – starą siedzibę wiedźminów. Docenił możliwość odkrywania "domu" Geralta i wspominał z uśmiechem legendarną sekwencję pijackiej zabawy i przebierania się w damskie ciuchy.

Nieco niżej, za Toussaint i Novigradem, uplasował się Velen. I choć docenił mroczny klimat tego bagnistego królestwa, szczególnie Kulasawy Błoto, to jedna rzecz skutecznie psuła mu odbiór tej lokacji.

"To doprowadzało mnie do szału": problem z Krwawym Baronem

Tu dochodzimy do sedna sprawy. Quest "Krwawy Baron", powszechnie uważany za jeden z największych arcydzieł narracji w historii RPG-ów, dla samego głosu Geralta był źródłem frustracji. Nie chodziło mu o fabułę – tę oczywiście chwalił – ale o… logistykę.

"Krwawy Baron, ten quest doprowadzał mnie do szału na początku, ponieważ było to zanim uzyskałem dostęp do, lub zanim odkryłem możliwość szybkiej podróży w świecie. Więc po prostu jeździłem moim cholernym koniem w górę i w dół tego wzgórza. W pewnym momencie musisz zostawić Płotkę, a potem po prostu biegasz pod górę. I to było tylko w górę i w dół, w górę i w dół, to doprowadzało mnie do obłędu" – opisywał swoje doświadczenia.

Ironia polega na tym, że nawet odblokowanie szybkiej podróży nie do końca by rozwiązało problem, ponieważ punkt przyspieszonej podróży w Czerwonej Przystani i tak nie znajduje się wystarczająco blisko samego barona, by uniknąć wspinaczki. To szczere, przyziemne spojrzenie na mechanikę gry, znane każdemu graczowi, który choć raz wpadł w podobną pętlę podróży, jest niezwykle refreshing. Okazuje się, że nawet ikoniczny głos postaci nie jest odporny na drobne niedogodności projektowe.

Wciąż emocjonalny i zaangażowany

Co ważne, Cockle wciąż z ogromnym entuzjazmem mówi o uniwersum Wiedźmina. W innym materiale, dla kanału Fall Damage, rozważał ewolucję Geralta na przestrzeni gier. Zauważył, że z czasem postaci pozwalano okazywać coraz więcej emocji i humoru. "Gdyby cały czas był tylko opryskliwy i ponury, nie bylibyśmy w stanie się z nim utożsamić" – stwierdził trafnie.

Właśnie to połączenie surowości z ludzkimi odruchami, które Cockle tak umiejętnie wcielał w głosie, uczyniło Geralta tak przekonującą postacią. A fakt, że sam aktor zasiadł do gry i przeżywał te same radości oraz irytacje co zwykli gracze, tylko potwierdza, jak doskonale CD Projekt Red zbudowało ten świat.

Podsumowanie: Gracz jak każdy inny

Historia Douga Cockle'a to świetne przypomnienie, że za wielkimi postaciami stoją prawdziwi ludzie. Jego przejście Wiedźmina 3 pokazuje, że nawet ten, który dał głos legendzie, może paść ofiarą powtarzalnych wędrówek po tym samym wzgórzu. Jego osobiste wybory – Shani przed Triss, Skellige przed wszystkimi, irytacja logistyką w Velen – są tak samo subiektywne i prawdziwe jak u każdego z nas.

To dowód na uniwersalność doświadczeń graczy i siłę dobrej gry, która potrafi zaangażować nawet kogoś, kto zna ją od podszewki. Cockle nie był tu aktorem od pracy, był po prostu graczem. I, szczerze, któż z nas nie przeklinał czasem pod nosem, biegając po tej samej trasie po raz dziesiąty? Najlepszy Geralt okazał się po prostu jednym z nas.

2026-02-22
Nowy dodatek do Wiedźmina 3 już za półtora roku? Analitycy Noble Securities podają konkretną datę
Zmienić na „Czy Geralt z Rivii może wrócić do akcji w maju 2026 roku?” lub dodać zastrzeżenie, że to prognoza analityków. Sprawa wygląda coraz bardziej intrygująco, choć trzeba od razu powiedzieć – to wciąż tylko pogłoski. Ale pogłoski z dość konkretnego źródła, czyli z raportu analityków Noble Securities, który trafił do inwestorów w grudniu 2025 roku.

O co chodzi? Analityk Mateusz Chrzanowski z Noble Securities w swoim raporcie założył, że CD Projekt RED wypuści nowy, płatny dodatek (DLC) do Wiedźmina 3: Dziki Gon. I tu jest pierwsza bomba – Dodać „według założeń analityków” lub „prognozowaną na maj 2026 roku”.. Czyli za niecałe półtora roku. To byłaby dokładnie dziesiąta rocznica premiery drugiego dużego dodatku, czyli Krwi i Wina. Ładna, okrągła data, prawda?

Co więcej, analitycy nie rzucają słów na wiatr. Podają nawet konkretne liczby. Budżet produkcji tego DLC ma wynieść około 52 milionów złotych. A sprzedaż? Noble Securities prognozuje, że rozszerzenie mogłoby sprzedać się w liczbie aż 11 milionów kopii, po cenie około 30 dolarów za sztukę. To są naprawdę poważne wyliczenia, które pokazują, że mowa tu o dużym, komercyjnym przedsięwzięciu, a nie o małym dodatku kosmetycznym.

Ale tutaj pojawia się najciekawszy element tej układanki. Według raportu, ten nowy dodatek miałby pełnić bardzo specyficzną rolę. Mianowicie, miałby być narracyjnym pomostem między historią z Wiedźmina 3 a nadchodzącym Wiedźminem 4. Co to oznacza w praktyce? Cóż, Usunąć spekulację o Geralcie i Ciri lub zaznaczyć jako niepotwierdzoną interpretację.. To by miało sens, jeśli Ciri faktycznie ma być główną bohaterką kolejnej odsłony. Premierą tego DLC miałaby się także oficjalnie rozpocząć wielka kampania marketingowa pod Wiedźmina 4. Pomysłowe, nie? Zamiast zwykłego zwiastunu, dostajemy pełnoprawne, nowe rozgrywki, które wprowadzają nas w nowy rozdział sagi.

To prowadzi nas do kolejnych przewidywań Noble Securities. Jeśli chodzi o samą czwartą część, analitycy przesunęli oczekiwaną datę premiery na czwarty kwartał 2027 roku. To pokrywa się z wcześniejszymi komunikatami CD Projektu, że gra na pewno nie ukaże się w 2026. Poprawić na „około 1,5 miliarda złotych na produkcję, z dodatkowymi nakładami na marketing i rozwój technologii”. Brzmi niewyobrażalnie, ale trzeba pamiętać, że w tę kwotę wlicza się też rozwój technologii, która posłuży potem całej nowej trylogii.

A co z resztą portfolio studia? Raport porusza też inne tematy. Usunąć konkretną liczbę osób lub zaznaczyć jako szacunek ogólny., co zbiegałoby się z dziesięcioleciem pierwszego Cyberpunka 2077. Jeśli chodzi o remake pierwszej gry z serii, czyli Project Canis Majoris, to zespół Fool’s Theory został – przynajmniej według tych informacji – oddelegowany do wsparcia prac nad W4. To skutkuje przesunięciem daty premiery remake’u o rok, na 2028.

No dobrze, ale teraz najważniejsze: co na to wszystko CD Projekt RED? Ano nic. Oficjalnie. Firma tradycyjnie zachowuje milczenie i nie komentuje spekulacji ani raportów analitycznych. Wszystko, co czytasz, to wciąż prognozy oparte na wewnętrznych szacunkach i, prawdopodobnie, rozmowach ze źródłami zbliżonymi do studia. Noble Securities to poważna firma, a jej raporty są brane pod uwagę przez inwestorów, ale nie są to oficjalne komunikaty prasowe z siedziby Redów.

Warto też dodać, że sam raport wspomina o innych, nieujawnionych projektach CDP, które mogłyby zadebiutować w 2026 roku, z łącznym budżetem 28 milionów złotych. To wszystko składa się na obraz studia, które nawet pomiędzy gigantami, jak nowa trylogia Wiedźmina, chce utrzymywać stałą obecność na rynku i płynność finansową.

Podsumowując – czy w maju 2026 zasiądziemy znowu do gry jako Geralt? Analitycy z Noble Securities w to wierzą i podpierają swoje twierdzenia konkretnymi liczbami. Pomysł na DLC jako pomost fabularny i starter kampanii pod W4 jest naprawdę fascynujący i strategicznie mądry. Jednak póki nie usłyszymy „Witajcie ponownie w świecie Wiedźmina” z ust samego CD Projektu, traktujmy to jako niezwykle prawdopodobną, ale jednak wciąż tylko zapowiedź. Na pewno warto jednak mieć ten maj 2026 z tyłu głowy. Coś mi mówi, że może to być bardzo ciekawy miesiąc dla fanów białowłosego wilka.

Źródła
2026-01-25
Nowy Sapkowski na głównej scenie: LXXXV Wrocławskie Spotkania z Fantastyką już za chwilę
No i stało się. Za chwilę, a konkretnie 22 stycznia, odbędzie się już osiemdziesiąta piąta, wyobrażacie sobie, edycja Wrocławskich Spotkań z Fantastyką. To całkiem spora liczba, prawda? Tym razem organizatorzy postawili na pewność – na tapet trafi najnowsza książka Andrzeja Sapkowskiego, czyli „Rozdroże kruków”. Spotkanie zaplanowano na godziny od 19:00 do 21:30. I tutaj ważna informacja, która może niektórych ucieszyć, a innych zaskoczyć – wydarzenie odbędzie się wirtualnie. Dokładnie tak, wszyscy spotkamy się na kanale Discord.

Organizatorzy, portal Fahrenheit, zapowiadają to z właściwym sobie, lekkim humorem. Cytuję: „Jesteśmy prostymi ludźmi. Pojawia się nowy Wiedźmin – czytamy nowego Wiedźmina”. To chyba trafnie oddaje nastrój wielu fanów, którzy od lat czekają na nowe opowieści z tego świata. I to właśnie ta nowość, „Rozdroże kruków”, będzie oficjalnym punktem wyjścia do rozmowy.

Ale, i tu jest właśnie ciekawostka, nikt nie spodziewa się, że dyskusja ściśle ograniczy się tylko do tej jednej książki. Organizatorzy wyraźnie zaznaczają, że rozmowa może, a nawet powinna, „zmeandrować”. Uwielbiam to słowo, bo sugeruje swobodny, naturalny przepływ myśli. A kierunek tego przepływu? Cała saga o Wiedźminie, oczywiście. To oznacza, że pewnie padną pytania o seriale, komiksy i gry, które tak bardzo rozsławiły tę historię na świecie. Można się spodziewać porównań, opinii i, co nieuniknione wśród fanów, gorących dyskusji.

Dla tych, którzy chcą się przygotować lub po prostu są ciekawi, Fahrenheit poleca swoją recenzję książki. Link do niej znajduje się w zapowiedzi wydarzenia. To dobry sposób, żeby wejść w klimat przed rozmową.

A jak dołączyć? Wszystko jest proste. Spotkanie odbędzie się na serwerze Discord, a link zapraszający to https://discord.com/invite/dtJM6zc2kr. Wystarczy kliknąć w odpowiednim momencie. To fajne rozwiązanie, bo pozwala uczestniczyć osobom z całej Polski, a nawet z zagranicy, bez konieczności podróży do Wrocławia. Wirtualny format ma swoje ogromne plusy, szczególnie teraz.

Czego więc można się spodziewać po tym spotkaniu? Myślę, że przede wszystkim dobrej, merytorycznej rozmowy w miłym towarzystwie. To nie będzie oficjalny wywiad z autorem, ale spotkanie fanów dla fanów. Można podzielić się pierwszymi wrażeniami z lektury, wymienić spostrzeżeniami na temat tego, jak nowa powieść wpisuje się w znany już uniwersum, albo porozmawiać o tym, jak różne medium – książka, gra, film – opowiada tę samą historię.

To już 85. takie spotkanie. Sam fakt, że cykl przetrwał tyle edycji, mówi sam za siebie. Świadczy o żywej, zaangażowanej społeczności miłośników fantastyki w Polsce. A wybór Sapkowskiego na początek roku? To strzał w dziesiątkę, który z pewnością przyciągnie wielu uczestników. Jeśli więc macie ochotę porozmawiać o „Rozdrożu kruków”, lub po prostu posłuchać, co inni myślą o świecie Wiedźmina, warto zarezerwować sobie wieczór 22 stycznia. Wystarczy komputer i połączenie z internetem. Może się okazać, że te dwie i pół godziny minie naprawdę szybko.

Źródła
2026-01-22